Psychologia humanistyczna, często nazywana „trzecią siłą” w psychologii (jako alternatywa dla behawioryzmu i psychoanalizy), to nurt skupiający się na unikalności jednostki, jej wolnej woli oraz wrodzonym dążeniu do samorealizacji. W przeciwieństwie do teorii traktujących człowieka jako istotę sterowaną przez popędy lub bodźce zewnętrzne, psychologia humanistyczna zakłada, że ludzie są z natury dobrzy, a ich głównym motywem działania jest potrzeba wzrostu i osiągnięcia pełni własnego potencjału. Kluczowymi pojęciami są tutaj subiektywne doświadczenie(fenomenologia), bezwarunkowa akceptacja oraz hierarchia potrzeb, której szczytem jest stan transcendencji i pełnego wykorzystania talentów. Do czołowych przedstawicieli tego nurtu należą Abraham Maslow, twórca koncepcji samoaktualizacji, oraz Carl Rogers, który zrewolucjonizował terapię, stawiając na empatię i autentyczność w relacji z pacjentem.
Źródła: Bugental, J. (1967), Challenges of Humanistic Psychology, McGraw-Hill.
Do zobaczenia na spotkaniu
“Rozumienie jest trudne, dlatego większość ludzi ocenia.”
– Carl Gustav Jung
