Koncepcja umysłu, zaburzeń i psychoterapii powstała w latach siedemdziesiątych XX w.; stanowi próbę integracji terapii Miltona Ericksona, nurtu humanistycznego (terapia Gestalt) i systemowego (terapia Virginii Satir).
Zobacz: katharsis. źródła:Siuta, J. (2005). Słownik psychologii. Kraków: WZS
Zjawisko będące elementem relacji terapeutycznej. W ortodoksyjnej psychoanalizie oznacza nieświadomą odpowiedź terapeuty na przeniesienie pojawiające się u pacjenta i traktowane jest jako czynnik zakłócający proces
Zaburzenie psychiczne zaliczane do grupy psychoz. Objawia się upośledzeniem postrzegania rzeczywistości, najczęściej pod postacią omamów słuchowych (słyszenie dźwięków, których inne osoby nie słyszą), paranoidalnych lub
Specjalistyczne zajęcia korekcyjno-kompensacyjne, prowadzone różnorodnymi metodami i technikami, które mają na celu usprawnianie zaburzonych funkcji i wyrównanie deficytów rozwoju. Nieprawidłowe jest określanie tych zajęć mianem
Technika relaksacyjna autorstwa Johannesa Schulza. Jego istotą jest to, że ćwiczący nabywa umiejętność biernej koncentracji na organizmie i sterowania jego reakcjami (rytm oddechu, napięcie mięśni)
Przejawiają się brakiem orientacji w lewej i prawej stronie własnego ciała oraz w kierunkach przestrzeni: w lewo, w prawo, wyżej, niżej, w przód, w tył,
Proces będący konsekwencją destrukcji zachodzącej w psychice osób nadmiernie eksploatujących swoje siły w zawodach nastawionych na niesienie pomocy innym. Syndrom wypalenia obejmuje takie reakcje, jak
Sprawność przedstawiania sobie przedmiotów lub części maszyn w ruchu i współdziałaniu. źródła:Siuta, J. (2005). Słownik psychologii. Kraków: WZS
2023 © wszystkie prawa zastrzeżone
